Kazerne Dossin lanceert audiomonument en expo met Lieve Blancquaert
Mechelen, 28/10/2026 – Ruim drie jaar na de aanvang van het ambitieuze herinneringsproject Elke naam telt, presenteert Kazerne Dossin het tweeledige eindresultaat: een indrukwekkend audiomonument en een pakkende fototentoonstelling in samenwerking met Lieve Blancquaert.
Audiomonument Elke naam telt
Met het project Elke naam telt wilde Kazerne Dossin de 25.843 Joden, Roma en Sinti die vanuit de Dossinkazerne werden gedeporteerd, op een persoonlijke manier herdenken. Elke naam werd door een unieke stem ingesproken, met als resultaat één groot audiomonument. De link tussen deelnemer en gedeporteerde was soms gebaseerd op leeftijd, geboortedag of naam, soms op een familieband, maar vaak louter willekeurig. Het herdenkingsmonument – goed voor meer dan 50 uur aan audio – weerklinkt vanaf nu permanent en continu in het memoriaal tegenover het museum. Op de plek waar de namen werden afgenomen, worden ze nu teruggegeven.
“Geschiedenis gaat over echte mensen. Zodra je hun gezicht ziet, kun je niet meer wegkijken. Met deze tentoonstelling en het audiomonument willen we mensen gevoelig maken en hen aanzetten tot nadenken.” – Tomas Baum, directeur Kazerne Dossin
Fototentoonstelling Reflecties
Om hier een visuele dimensie aan toe te voegen, ging Kazerne Dossin de samenwerking aan met Lieve Blancquaert. De fotografe dook in de uitgebreide archieven van Kazerne Dossin en ontdekte talrijke verhalen en foto’s van gedeporteerden. Dat gaf de fotografe het idee om voorbij de gruwel te kijken: naar het leven van mensen vóór de gruwel.
“Er ging een wereld voor mij open toen ik in de archieven van Kazerne Dossin dook. Kijk je voorbij de nummers naar gezichten en verhalen, ontdek je wie deze mensen echt waren. Dat is misschien nog ontroerender dan de gruwel zelf. In de tentoonstelling tonen we het geluk, de gehechtheid en de liefde tussen mensen voordat hun leven kapot werd gemaakt.” – Lieve Blancquaert
Ze portretteerde en interviewde tientallen deelnemers die net de naam van een gedeporteerde hadden ingesproken. In de tentoonstelling worden de archieffoto’s en verhalen van gedeporteerden naast de foto’s van gekoppelde deelnemers geplaatst, met een reeks dubbelportretten als resultaat. Reflecties stelt zo de mens en onze hedendaagse manier van herdenken centraal.
“Het doet je reflecteren, want we lijken allemaal op elkaar. Maar de expo reflecteert ook naar wat er vandaag in de wereld gebeurt en wat dat met ons doet.” – Lieve Blancquaert
Enkele bekende gezichten zoals Arnout Hauben, Jacotte Brokken, An Lemmens en Ilse Liebens kregen een plaats in de expo, passanten gingen voor de lens, maar ook nabestaanden konden hun naasten op een persoonlijke manier herdenken.
Nabestaande Cleo Klapholz sprak de naam van haar betovergrootvader in. “Het was een heel speciale ervaring om zijn naam in te spreken. Het geeft je een connectie met iemand die je nooit gekend hebt en dat brengt veel emotie teweeg. Ik voel me altijd gebroken als ik aan de Holocaust denk, het zit in mijn DNA vervlochten.”